Als je in onderstaand bestand rechtsboven op het pijltje klikt wordt een nieuw scherm geopend; vervolgens kun je bovenin het nieuwe scherm met +/- in- en uitzoomen om beide artikelen goed te kunnen lezen.

 

 

Verder waren afgelopen weekend de prijsuitreikingen van het Cyclespeed Duathloncircuit, tijdens de jaarlijkse Bike Motion op de Jaarbeurs in Utrecht. Hier ben ik met mijn vader naar toe geweest en de nieuwe modellen deden ons weer watertanden. Vooral de nieuwste tijdritfietsmodellen van Scott en Kuota zagen er strak uit. De nieuwste Scott had het meeste weg van een Stealth B52 in fietsvorm; als hij ook zo hard onder de radar vliegt zou ik dat ding zo maar eens aan mijn oud-ijzerpark kunnen toevoegen

 

De laatste wedstrijd van het Duathloncircuit in Assen op 2 oktober jl. moest ik overigens aan mij voor bij laten gaan. "Helaas" zat ik in de Dominicaanse Republiek  zoals je in de vorige log hebt kunnen lezen. Die laatste wedstrijd in Assen werd - bijna vanzelfsprekend - gewonnen door Armand van der Smissen, voor Wim Nieuwkerk en John van der Vlies. In de Masters categorie ging de tweede plek achter Armand van der Smissen naar Martin Veenhuizen, voor Ben Plantinga. Door deze uitslagen eindigde ik in de circuitstand als tweede in de categorie Masters, achter Armand en voor Pieter Aben.

 

 

 

1. Armand van der Smissen    1030 (1e M40)

2. Wim Nieuwkerk                    960

3. Roland Besselink                  885

4. Pim de Kok                          868

5. Wardie van Wouw                858

6. Erik Lentfert                        810 (2e M40)

7. Martijn Nooren                     801

8. Pieter Aben                         778 (3e M40)

9. Jack Niessen                        771 (1e M50)

10. Michel van de Wall              745

 

1. Monique Burger                    975

2. Martine ten Kate                   930

3. Monique Haans                     878 (1e D40)

4. Brechje Kaastra                   826

5. Stefanie Bouma                   740

6. Jolien Janssen                      690 (1e DU23)

7. Jeanette van der Linden        574 (2e DU23)

8. Ruth van der Meijden            490

9. Liane de Wit                         455

    May Kerstens                       455

 

1. Kevin Lek                            760

2. Erik van der Heijden             725

3. Juul van de Kruijs                 500

 

1. Anouk van Dis                     750

2. Jip Veelenturf                      250

    Ilona Eversdijk                    250

 

 

 

De twee weken rust in de Dominicaanse Republiek deden me dus duidelijk goed. En mij niet alleen, ook Janneke knapte weer helemaal op na een zware werkperiode en vlak voor de overstap naar haar nieuwe baan. Ook voor mij was er nog het nodige om te overpeinzen op het witte strand, want mij was een nieuwe positie aangeboden binnen PANalytical. Daar had ik dus mooi twee weken de tijd voor. Daarnaast waren de activiteiten goed geregeld, Janneke de eerste dag al meteen fanatiek aan het volleyballen en toen het team een man tekort kwam moest ik dan toch ook echt "even" meedoen. Dat ging weer zo lekker dat ik bijna twee weken lang iedere dag ouderwets vanaf 16:00 uur in het zand heb staan stoeien.

 

 

 

 

Aangezien ik erg flexibel van aard ben paste ik me snel aan aan de Dominicaanse cultuur. Dat betekent iedere dag flink innemen van het "cuba libre" recept, bij voorkeur te beginnen om 10 uur 's ochtends. Omdat ook het buffet me goed smaakte was de weegschaal onverbiddelijk bij de terugkeer vorige week: 5 kilo's er bij. Meteen weer aan het trainen derhalve en voor zondag wilde ik een lange duurloop doen. De halve marathon bij de herfstloop leende zich hier uitstekend voor. Met dus de intentie deze als duurloop te benaderen.

 

Dat plannetje ging dus niet helemaal op: in de eerste kilometer ging ik mee met de eerste lopers om te kijken in welk tempo gelopen werd. Met 3'35" was dit wel te doen, maar te snel voor mijn doelstelling. Dus ik liet het tempo zakken en liep vervolgens het eerste stuk samen met Ynze Keulstra (7 km) en Gerton Prinsen (14 km). Niet veel later sloot ook mijn trainer Huub van Langen - die de 14 km liep - aan en hij trok in een mooi tempo door. Ik besloot met Huub mee te gaan en zo losten we de andere twee lopers en liepen strakke kilometertijden van 3'48".

 

 

 

Na ongeveer 8 kilometer ging de 14 kilometer er af. Een emotioneel afscheid van Huub volgde. Onze doorkomst na 5 kilometer was 19'00", na de splitsing kwam ik alleen te lopen en volhardde redelijk in het tempo met een doorkomst van 38'44" na 10 kilometer. Ik liep nog erg fris en alhoewel het tempo boven duurtempo lag besloot ik door te gaan. De kilometerpunten varieerden nogal volgens mij, want ineens stond er 4'02" op de klok, gevolgd door weer een 3'48".... Na 15 kilometer merkte ik wel dat ik gewoon niet gewend ben dit soort afstanden te lopen, want alhoewel ik me nog fris voelde moest het tempo weer wat omlaag. Doorkomst 59'20". Ook begon mijn lies nu op te spelen en ik wenste verder geen risico meer te nemen. Waar ik eigenlijk de laatste 5 kilometer had willen versnellen (wat ik ook even heb geprobeerd) koos ik ervoor om de wedstrijd zonder schade te beëindigen in een rustig tempo. En zo finishte ik uiteindelijk slechts 58 seconden boven mijn PR van Enschede uit april, waar ik me helemaal aan gort had gelopen. Ditmaal kwam ik lekker fris en fruitig over de streep - afgezien van die zeurende liesblessure. Donderdag check-up bij de fysio en hopelijk valt het allemaal mee.

 

 

 

De extra kilometers die ik hiermee heb gemaakt helpen me hopelijk om de komende weken twee lange wedstrijden goed door te komen: allereerst de Diepe Hel Loop, waar ik wil proberen onder het uur te finishen. En op 21 november de Zevenheuvelenloop in Nijmegen, waar ik streef naar een eindtijd van onder de 55 minuten.

 

1. Edwin Veenstra            1.18.36

2. Martijn Buijnink            1.19.56

3. Paul Valk                     1.20.22

4. Roeland Bornebroek     1.23.05

5. Melvin van der Voet      1.23.34

6. Roy te Lintelo               1.23.39

7. Erik Lentfert                 1.24.57

8. Anton ter Elst               1.26.07

9. Wim Diepenveen          1.26.53

10. Simon Engelberts       1.26.55

 

1. Huub van Langen         55.53

2. Gerton Prinsen             56.15

3. Brigitte Landewe          56.39

 

De wekker ging zondagochtend al vroeg: om kwart over zes meldde het kreng zich voor het eerst. Heerlijk zo'n sluimerstand. Maar na twee hernieuwde pogingen van mijn mobieltje annex wekker gaf ik me gewonnen. Moest ook wel, want Tilburg is zeker twee uur rijden en na mijn krachtontbijt (om kwart over zeven met een goede nasischotel) reden we om tien voor acht richting het Brabantse.

 

 

 

In Tilburg zelf was het nog even zoeken naar de exacte startlocatie, ik had een afslag te laat genomen. Maar ruimschoots op tijd (een uur van tevoren) kwamen we aan in de Tilburgse wijk De Reeshof. Na ingeschreven te hebben checkte ik de fiets in in het parc fermé. Nog even de afweging gemaakt, op fietsschoenen of op loopschoenen... ik had beide pedalen bij me, maar vanwege het bochtige parcours met twee 180º keerpunten en een aantal rotondes koos ik voor iets meer tijdverlies bij de wissels, maar hoopte dat goed te maken door op mijn fietsschoenen te fietsen. Daarna omkleden, inlopen met oude bekende Aje Niks, die samen met Erjan Kikkert ook de lange rit naar het zuiden had gewaagd en toen om tien over elf richting start. Het startschot viel verrassend onaangekondigd en zo stortte de nationale duathlontop zich op de afstanden 10 kilometer lopen, 40 kilometer fietsen en nog eens 5 kilometer lopen.

 

 

 

Terugblikkend op Borne speelden er twee zaken: ik heb me na Borne laten behandelen wegens aanhoudende liesklachten. Deze bleken uit mijn onderrug te komen, meer specifiek: de heup, SI-gewricht. Er was sprake van een lichte bekkenscheefstand en dat was er mede de oorzaak van dat ik zo knudde liep in Borne. Ik kon niet maximaal de energie uit mijn loopbeweging halen; daarnaast startte ik ook nog eens veel te snel, de eerste kilometer ging in 3'05". Dat is toch zo'n 10 seconden sneller dan waar ik op train en verklaart ook deels de terugval in de race daarna. Ik besloot in Tilburg dus behoudend te starten en dat ging me heerlijk af. Na de eerste vijf kilometer (binnen de 18 minuten) voelde ik me heerlijk fit en had redelijk aansluiting met een aantal snellere lopers, waaronder Wardie van Wouw. Toen hij eenmaal ging versnellen bleef ik mijn eigen tempo lopen.

 

 

 

De winnaar in Deurningen, Pim de Kok, had blijkbaar zijn dag niet want hem had ik na twee van de vier rondes inmiddels ingehaald. Pim is volgens mij niet lang daarna uit de wedstrijd gestapt. Ook Stefan Paalman achterhaalde ik weer, Caimin Stevens kwam op zijn beurt mij weer voorbij: hij was te laat aangekomen en ongeveer vier minuten na de start alsnog aan zijn NK begonnen. Daarna zakte ik wel iets terug, waardoor ik werd opgepikt door een groepje achter me, maar daar kon ik weer uitstekend volgen. Aan het eind bouwde ik wat reserve in om frisser aan het fietsen te beginnen en zo kwam ik uit op een keurige looptijd van 36'25": zo hard heb ik dit jaar nog niet gelopen op een 10. Dus de rust, fysio en indeling van de race hebben me goed gedaan.

 

 

 

Daarna was het stoeien met de schoenen in de wisselzone. Ik had mijn fietsschoenen betrekkelijk snel aan en begon als 29e aan het fietsen. Belangrijkste concurrenten in de NK strijd, Armand van der Smissen even niet meegerekend, waren Martin Veenhuizen - die me in Azelo tijdens de Twentse Triathlon Tour net te snel af was - en Rolf de Jong. Martin had een minuut sneller gelopen met 35'33", Rolf had ik in het zicht met 35'59". Ik ging dus niet ver achter hem het fietsparcours op en volgens mij heeft hij zich op een van de eerste rotondes verreden, want ik haalde hem vlot in. Ik had meteen de goede tred te pakken en trapte flink door, ondanks de harde tegenwind die op sommige stukken van het parcours woei. Omdat het een heen-en-weer parcours was kon je goed de verschillen inschatten en zo te zien bleef mijn achterstand op Armand van der Smissen ongeveer gelijk de eerste drie ronden. Ik was dus met een goed fietsonderdeel bezig!

 

 

 

Na de derde ronde had ik o.a. Martijn Paalman tot mijn eigen verbazing ingehaald. Ik schoof dus flink naar voren in het deelnemersveld en kon het gemiddelde makkelijk hoog houden en de zware versnellingen goed rond krijgen. Ik zag ook dat ik redelijk naderde op Martin Veenhuizen en dat mijn voorsprong op Rolf de Jong groeide. Toch ben ik in ronde vier wat minder hard gaan fietsen. Bewust een wat lichter verzet opgezocht om geen kramp te krijgen in de overgang naar het lopen. Daarmee liet ik wel iets tijd liggen, maar niet veel voor mijn gevoel. Ik zag echter wel dat ik niet meer naderde op mijn dichtstbijzijnde voorganger, de Belg Willem Dierckx. Ook Martin Veenhuizen bleef in de laatste ronde buiten schot, alhoewel ik het gat bijna dicht kreeg. Wel zag ik dat Rolf de Jong in de laatste ronde aan het terugkomen was, tot mijn ongenoegen in het wiel van de snelle fietser Bas Raas (vierde fietstijd). Ik dacht dat stayeren uit den boze was, maar goed. Ik verkoos om geen gas bij te geven, maar het op de laatste run te gooien.

 

 

 

Terug in de wisselzone was het weer een partij vrij worstelen met de schoenen, die ditmaal goed partij boden. De linkerschoen kreeg ik niet uit en met een kunstgreep wist ik me van het onding te bevrijden. Toch maar eens andere schoenen aanschaffen en trainen op wisselen met de schoenen in de pedalen. Ik was gelukkig niet de enige met problemen, ik zag Martin Veenhuizen zijn been stretchen op de grond vanwege kramp. Zo vertrok ik als 17e aan het laatste looponderdeel en lag 2e in de NK stand in de categorie M40, met Rolf de Jong vlak achter me.

 

 

 

Eenmaal weer op het loopparcours had ik snel in de gaten dat de kaars bij mij opgebrand was. Normaal gesproken zou ik toch echt nog wel een 18 laag uit de benen moeten kunnen schudden, maar nu, na bijna twee uur wedstrijd, merkte ik dat ik inhoud te kort kom. Deze zomer heb ik zowel lopend als fietsend voornamelijk op snelheid getraind, en met succes. Maar het duurvermogen heeft daar dus blijkbaar onder geleden. Ook mijn fietstijd was lang zo scherp niet als bijvoorbeeld half juni, na de trainingskilometers in de Vercors. Omdat de wissel er bij in zat schat ik dat mijn fietstijd ongeveer 1h05'10" was, goed voor een 11e fietsstek. De wissels hebben me denk ik een minuut gekost. Ook iets meer rust opgeleverd dan zou je zeggen, maar het laatste looptraject ging dus voor geen meter. Rolf passeerde me al snel, zodat ik derde lag in de NK-stand. Martin Veenhuizen liep nog altijd een flink stuk achter me, maar zoals de benen voelden was weinig hoopvol.

 

 

 

Het NK duurde voor mij dan ook net een loopronde te lang. Inmiddels kwam ook een zijsteek opzetten en met nog een kleine twee kilometer te gaan kwam Martin me voorbij. Ik overwoog om aan te haken, maar de benen protesteerden. Omdat ik al een tijd last had van vermoeidheid de afgelopen anderhalve maand besloot ik naar mijn lichaam te luisteren.

 

 

 

Ondertussen zag ik achter me verder ook geen bedreiging meer, dus besloot ik de wedstrijd rustig in een gezapig tempo te beëindigen. Met 20'07" lukte dat prima: 33e tijd in de afsluitende run, beneden mijn stand. Maar ik zat er gewoon doorheen, ik had voor mijn gevoel het maximale gegeven. Wat alleen wel frustreerde is dat ik in de NK stand nu twee man voor me had, die ik eerder dit seizoen in Dordrecht (De Jong) en Groningen (Veenhuizen) al eens met ruime marges had verslagen. Normaal gesproken had ik voor zilver kunnen gaan en met een beoogde eindtijd van onder de twee uur zou dat ook ruimschoots zijn gelukt. Ik besloot dan ook snel te gaan douchen en huiswaarts te keren.

Na een rit van wederom twee uur even gezellig bij mijn ouders verslag gedaan van de wedstrijd, de ondankbare vierde plaats, de uitslag checken op internet en what the fuck!... Sta ik daar als derde genoteerd in de officiële NK eindstand. Dit werd niet veel later door de bond en Armand van der Smissen bevestigd, blijkbaar deed Rolf de Jong buiten mededinging mee (geen NTB-lid). Dus alsnog derde... Kortom, de huldiging heb ik gemist. En die derde plaats voelt op dit moment nog niet echt als een podiumplek. Brons met gemengde gevoelens dus. De bond heeft me de bronzen plak alsnog snel toegestuurd; uiteindelijk maakt het over flink wat jaar ook niet meer uit, kan ik later aan mijn kleinkinderen toch mooi vertellen dat opa nog derde van Nederland is geweest op de duathlon

 

 

1. Pieter Rijnders (BEL)            1h52'01"

2. Armand van der Smissen     1h52'38" (Nederlands Kampioen, 1e M40)

3. Gerbert van den Biggelaar   1h53'11" (1e M20)

4. Sven Strijk                         1h53'46" (2e M20)

5. Cesar Bijlo                         1h54'27" (1e M24)

6. John van der Vlies               1h56'23" (2e M24)

7. Roland Besselink                 1h56'48" (3e M24)

8. Mark Oude Bennink             1h57'42" (3e M20)

9. Wardie van Wouw               1h57'58" (4e M24)

10. Dirk Londema                   1h58'25" (5e M24)

11. Maikel Zuijderhoudt           1h59'20" (4e M20)

12. Alexander Picard               1h59'49" (5e M20)

13. Rob Douwen (BEL)            2h00'32"  

14. Rolf de Jong                     2h01'04"

15. Willem Dierckx (BEL)         2h01'23"

16. Wouter Kegge                   2h01'37" (6e M24)

17. Martin Veenhuizen             2h01'53" (2e M40)

18. Anton Kooijman                2h01'58" (6e M20)

19. Erik Lentfert                     2h02'41" (3e M40)

20. Jeroen van Dijke              2h03'01" (7e M24)

 

22. Martijn Paalman               2h03'28" (9e M24)

36. Aje Niks                          2h06'55" (6e M45)

40. Caimin Stevens               2h08'17" (8e M20)

44. Stefan Paalman               2h09'12" (9e M20)

88. Attilio Bottegal                 2h24'30" (22e M24)

99. Erjan Kikkert                   2h35'55" (11e M40)

 

Dames

1. Ruth van der Meijden         2h03'53"

2. Stefanie Bouma                 2h06'22"

3. May Kerstens                    2h08'23"

 

Voor foto's en overige uitslagen ga naar de site van de NK Duathlon

 

Daarmee evenaarde ik mijn prestatie van vorig jaar, maar die achtste plek toen schat ik een stukje hoger in. Het overall deelnemersveld was toen een stuk sterker, ondanks het feit dat de RBR dit jaar deel uitmaakt van het nationale duathloncircuit. De top-zeven van het klassement was wel aanwezig (inclusief mijn persoontje), maar van het veld daarachter niet echt veel deelname. Vorig jaar was ik ook erg gefocust om goed te presteren in Borne en keek ik echt uit naar deze wedstrijd. Dit jaar totaal niet. De echte wedstrijdspanning ontbreekt en het voelde meer als een verplichting.

 

Wel deed ik dit jaar voor het eerst mee als deelnemer namens het Step One team. Dus die eer moest zeker hoog worden gehouden. De avond ervoor, na een barre week met veel regen, was het eindelijk even droog en heb ik het parcours even voorgefietst. Veel rotzooi op de weg, modder in bochten, dus voorzichtigheid was geboden. Complimenten daarom aan de organisatie van Borne dat ze het fietsparcours helemaal geveegd hebben op zaterdag, want het lag er echt keurig bij!

 

 

 

Toen we om 16:00 uur werden losgelaten (na weer een fikse bui twee uur daarvoor) probeerde ik mijn reguliere wedstrijdritme te lopen. Armand van der Smissen pakte de kop met mede-favorieten Michel van de Wall en Wim Nieuwkerk, vergezeld van de sterke lopers Caimin Stevens en Bernard te Boekhorst. Ook Pim de Kok pikte aan in dit groepje. Ik zocht de tweede groep op met Wardie van Wouw, Roland Besselink en Roland de Haan. Na een kleine kilometer voelde ik echter dat het hem niet zou worden vandaag: vermoeide benen en ik moest al meteen in tempo terug om in ieder geval lekker te blijven lopen.

 

 

Ik liet me dus terugzakken en werd daarna vrij vlot opgepikt door Aje Niks en Ruud Hadders. Ook hier kon ik niet aanpikken en de volgende die me inhaalde was mede-Step One atleet Guido van Olffen. Hier kon ik even bij mee, maar ook niet lang. Kortom, de eerste run was een behoorlijke lijdensweg. Als je niet lekker loopt is hardlopen in een keer een stuk minder leuk. Waar ik vorig jaar de eerste run in 22'56" deed, was ik nu exact anderhalve minuut langzamer: 24'26". Misschien dat ik het wel iets te negatief inzie, want bijna iedereen liep minstens een minuut langzamer dan vorig jaar. Maar gevoelsmatig ging het gewoon knudde, ik kon mijn wedstrijdtempo niet handhaven.

 

 

 

Ik kwam daarmee als zestiende het parc fermé binnen en met een snelle wissel wist ik wel meteen wat plaatsen te winnen: als dertiende ging ik het fietsparcours op. Voor mij was het belangrijkste vandaag om achter Armand van der Smissen tweede te worden in de categorie masters. En in die strijd had ik nu dus Aje Niks en Guido van Olffen dus een eindje voor me (mannen die ik in Deurningen eigenlijk vrij makkelijk bijhield met het lopen). Dus op de fiets maakte ik meteen fel jacht op Guido, die ik een twintigtal seconden voor me zag fietsen. Ook hier voelde ik de vermoeidheid: het ging wel hard, maar niet zo soepel als bijvoorbeeld in juni, Hengelo Gld. en Rijssen. De echte macht ontbrak.

 

Ik kwam echter wel langzaam dichterbij en ondertussen haalde ik de mindere fietsers onder de snelle lopers al in. Ter hoogte van Het Anker had ik Aje Niks te pakken, maar Guido fietste toch goed door. Achter op het fietsparcours, vlak nadat ook Caimin Stevens en Bernard te Boekhorst terug waren gepakt, kwam ik bijna op het wiel van Guido en op de terugweg richting Hertme passeerde ik hem. Vervolgens kreeg ik Roland de Haan in beeld, op wie ik ook vrij vlot naderde. Vlak voor Hertme ging ik Roland voorbij, maar inmiddels was van achter mij ook Jan Otter genaderd, die mij weer passeerde. Gelukkig wist ik zijn tempo over te nemen en met in acht name van de regels (10 meter afstand) ging ik met Jan ronde twee in.

 

 

 

Zelfs die 10 meter geeft nog de mogelijkheid tot recuperatie, dus af en toe kon ik even de benen stil houden. Eenmaal weer in het buitengebied haalde ik weer in en bepaalde zelf weer het tempo tot Het Anker, waarna Jan weer de kop nam. Achter ons wist Roland ook nog steeds te volgen. Daarachter nog een motor van de NTB die er streng op toe zag dat we niet stayerden. Zo wisselden Jan en ik ook in ronde twee nog een keer van kop en zagen we in de verte dat we ook op Pim de Kok naderden. Hem wisten we echter niet terug te pakken, Roland de Haan miste op het laatste stuk van Hertme richting Borne wel de aansluiting.

 

 

Met wederom een snelle wissel kwam ik exact gelijk met Jan weer het parc fermé uit. Nu had ik wel gelijk weer een goed looptempo te pakken en sloeg meteen een gaatje. Ik lag nu zevende in de wedstrijd, maar eenmaal op de trap bij de vijver voelde ik wederom dat het met het lopen niet goed zat vandaag. Wederom dat zware gevoel en met nog een volle ronde te gaan had ik nog steeds een gaatje op Jan Otter, maar echt uitlopen deed ik niet meer. Sterker nog, hij kwam weer terug, sloot aan op de fietspaden bij de Stroom Eschvijver en plaatste zijn demarrage op de trappen.

 

 

 

Slimme move trouwens om daar niet de trap zelf op te zoeken; waar ik gehinderd werd door achterblijvers of lopers van de duo's was Jan zo kien om via de zijkant snel zijn weg omhoog te zoeken. Ik keek bovenaan maar eens om of er bedreiging uit de achtergrond kwam, want mijn tweede plek in de masterscategorie was voor mij op dat moment het belangrijkste. Ik zag echter niemand, dus kon de wedstrijd redelijk ontspannen uitlopen zonder verder te hoeven forceren. Ook niet dat het nu echt op zijn dooie akkertje ging, maar meer een gulden middenweg zullen maar zeggen. Daarmee finishte ik in 1h29'43" als achtste overall, meer dan drie minuten langzamer dan vorig jaar.

 

 

 

Kortom een wedstrijd waar ik niet echt tevreden op terug kijk. De tijden van vorig jaar in ogenschouw nemend heb ik echter niet echt beroerd gepresteerd: alle mannen voor mij waren ook ongeveer drie minuten langzamer dan vorig jaar. Dus echt slecht was het niet. Maar het voelde voor mij dus ook niet goed. Normaal denk ik dat beide runs een halve minuut sneller hadden gekund en het fietsen ook zeker een minuut sneller. Het vermoeide gevoel overheerste echter. Dus ik heb besloten om na de RBR een paar weken rust in te lassen. Daarbij heb ik me afgemeld voor de Rutbeek triathlon (5 september, waar ik de kwart zou doen), de Singelloop (12 september) en de run-bike-run van Heerde op 25 september. Hopelijk geven die drie weken van relatieve rust mij voldoende tijd om optimaal voorbereid aan de start van het NK duathlon in Tilburg te verschijnen.

 

 

 

1. Armand van der Smissen    1h23'59" (1e M40+)

2. Michel van de Wall              1h24'35"

3. Wim Nieuwkerk                  1h24'43"

4. Roland Besselink                1h26'39"

5. Wardie van Wouw               1h27'14"

6. Pim de Kok                        1h27'52"

7. Jan Otter                           1h29'28"

8. Erik Lentfert                       1h29'43" (2e M40+)

9. Roland de Haan                  1h30'34"

10. Guido van Olffen               1h30'48" (3e M40+)

11. Aje Niks                           1h32'31" (4e M40+)

12. Martijn Nooren                  1h32'48"

13. Arnold van Putten             1h33'43" (5e M40+)

14. Jack Niessen                    1h34'34" (6e M40+)

15. Erik Kosse                        1h34'43"

 

dames:

1. Ingrid Prigge                      1h36'54"

2. Martine ten Kate                 1h39'11"

3. Jolien Janssen                    1h39'39"

4. Saskia Bekhuis                   1h42'08"

5. Liane de Wit                       1h43'07"

 

Koppels:

1. Thijs Theunissen/Maarten Nijland        1h21'34"

2. Wouter Doesburg/Johan Neevel          1h24'29"

3. Casper Koelma/Ed Bekhuis                1h24'36"

4. Arnold Klieverik/Jeroen Slagt             1h25'35"

5. Edwin Veenstra/Niels Beekman          1h27'30"

 

Over de proloog zat ik niet zo in. Een kort ritje knallen over 8.2 kilometer moet nog wel kunnen. Maar zoals een dag eerder bij de tien kilometer in Oldenzaal merkte ik dat ik moeite heb om inspanningen langer dan 20 minuten goed te kunnen volhouden. Dus hopelijk zou ik verderop in de week herstellen.

 

Ik stond overigens al vrij vroeg ingedeeld voor de proloog: om vier minuten over zeven. Aangezien het een erg drukke week is op het werk (de begroting 2011 moest afgelopen week worden opgeleverd en gepresenteerd) maakte ik ook nog eens lange dagen en iets voor zevenen meldde ik me pas in Lonneker. Gelukkig kon men nog wat passen en meten met het startschema: tijd voor mij om nog even in te rijden op het flink nat geregende parcours. Dat betekende voorzichtigheid in de bochten. De wind was wel bijna geheel gaan liggen, dus dat was weer een voordeel. Het was mijn derde Tour, en dus ook voor de derde maal een tijdrit op dit parcours. In 2008 kwam ik op mijn reguliere trainingsfiets tot 13'04", vorig jaar zette ik met mijn tijdritfiets 12'00" op de klok. Het doel was om nu richting 11'30" te gaan, aangezien ik weer een stukje harder fiets dan vorig jaar.

 

Vraag was of het natte wegdek roet in het eten zou gooien. Dat viel dus reuze mee. Wel geleerd van de voorgaande twee edities om op het eerste, licht aflopende, stuk richting Losser wat reserve te houden; het venijn op dit parcours zit hem in de staart. Mijn strijdplan slaagde keurig, onderweg vier man ingehaald, alleen vlak voor het einde werd ik in de laatste bocht gehinderd door een voorligger waar ik op het laatste stukje ook niet meer voorbij durfde te knallen (was nog slechts 100 meter richting finish). Maar met een tijd van 11'38" (gemiddeld: 42.3 km/h) was ik tevreden. Ik was zelfs negende overall en derde master, tussen een aantal specialisten en oud-profs; mijn eerste fietsprijs ooit! Hiermee was ik ook meteen leider in de Tour na het eerste onderdeel.

 

De aquathlon is altijd het onderdeel waar ik het meest tegenop zie. Het gevecht in de zwembaan vanaf de eerste meter, het zwemmen überhaupt. Het onderdeel dat nog de nodige verbetering behoeft. Maar sinds ik enige weken bij TCT mee train moet ik zeggen dat mijn zwemtechniek zich al een stuk verbeterd heeft. Dit heeft zich ook al vertaald naar een aantal betere zwemtijden, hopelijk is dat pas het begin.

 

De start was om 20:00 uur en dus niet te vroeg dit keer gelukkig. Mijn zus was deze dag ook nog jarig dus het was wel weer een strakke planning: alle begrotingsperikelen, naar huis, tas klaarmaken, eten, naar de verjaardag en om kwart voor zeven op weg richting UT. Vanwege twee afzeggingen in onze baan was het gelukkig met vier zwemmers ook niet te druk. De tijden werden gecheckt, de volgorde van zwemmen bepaald... zie je toch weer dat iemand die 11 minuten zwemt denkt op de eerste 25 meter de kop te moeten nemen. Die gast was na 100 meter al helemaal kapot en toen kon ik er dus eindelijk langs.

 

 

 

Hier merkte ik ook duidelijk nog de naweëen van mijn verkoudheid een week eerder: mijn voorhoofdsholte zat nog helemaal vol en vooral met zwemmen is dat niet prettig. Het was moeilijk om mijn ademhaling goed te reguleren en pakte af en toe even een paar slagen schoolslag. Alleszeggend dat ik vond dat ik niet best had gezwommen, maar toch een tijd neerzette waar ik vorig jaar alleen maar van kon dromen: 9'49". Mijn verkoudheid kost me hier toch zeker een halve minuut. De daaropvolgende wissel ook zo'n beetje, want ik kreeg mijn schoenen niet snel aan. Kwestie van te strak geprepareerde elastische veters...

 

          

 

 

Ik trok meteen flink van leer op het eerste stuk lopen, met als gevolg dat ik halverwege goed in het rood zat. Daarna moest ik wat temporiseren, maar ik bleef de een na de ander inhalen. Ik was als 22e uit het water gekomen, uiteindelijk was ik als 8e weer terug op het zwembad. Toch een mooie inhaalrace! Nu nog eens echt hard leren zwemmen...

 

           

 

 

Op het laatste stuk zwemmen had ik het gevoel dat de slag er beter in zat dan bij het eerste gedeelte. Maar dat was blijkbaar schijn. Ik zat wel lekker in een rustige slag, maar uiteindelijk deed ik over de afsluitende 250 meter meer dan vijf minuten: 5'03". Dat kostte me uiteindelijk weer vier plaatsen, waarmee ik de aquathlon met een twaalfde plaats afsloot. Wel met een beste eindtijd ooit: 26'51" (vorig jaar 27'16", in 2008 kwam ik tot 31'56"). Wel stom: liep ik een week eerder na de triathlon van Rheine de verkoudheid/griep op door te lang op blote voeten buiten te staan, nu stond ik na de wedstrijd weer na te babbelen met enkele clubgenoten en wederom op blote voeten in het koude gras... Heel verstandig .

De aquathlon werd gewonnen door Martin Veenhuizen, voor Tom Tiehatten en Aje Niks. Ik verloor hier maar liefst drie minuten, dus de illusies voor de eindzege konden hiermee in de ijskast. In het tussenklassement was ik teruggevallen naar plaats zes.

 

Een dag later dan tijd voor mijn specialiteit: de duathlon. Maar in plaats van beter voelde ik me juist slechter. Toch te lang in het gras gestaan na de wedstrijd de avond ervoor; het grieperige gevoel kwam in de loop van de dag terug. Toen het rond 16 uur ook nog eens met bakken uit de lucht kwam checkte ik buienradar: met dat weer was ik niet van plan om te starten. De bui trok echter snel weg richting Duitsland en het weer klaarde meteen weer op. Dus toch de spullen gepakt en iets voor zessen richting Azelo vertrokken. Na een rondje infietsen en inlopen was ik er klaar voor. Een minuut na de start van de jeugd mochten wij starten in de masterserie, samen met de dames.

 

 

 

Meteen vanaf het begin scheidden we ons met ons drieën af: leider in de Tour Martin Veenhuizen, Aje Niks (derde) en ik. Verder stonden voor me in het klassement Tom Tiehatten (tweede, 2 minuten voor), Leo Belshof (vierde, 50 seconden) en Richard Leussink (vijfde, 1 seconde). Mijn doel was vandaag zoveel mogelijk van de verloren tijd van gisteren weer goed te maken en me terug te knokken in de top-drie. Martin bepaalt aanvankelijk het tempo en ik volg erg makkelijk. Na een halve ronde laat hij het tempo iets zakken en neem ik de kop over, ik wil zoveel mogelijk marge opbouwen op de achterblijvers.

 

         

 

Zo bepaal ik ruim een ronde het tempo, waarna Aje de kop overneemt. Hij neemt heel iets voorsprong, maar ik weet met Martin in zijn spoor te blijven en gedrieën duiken we het parc fermé in. Martin doet een schoenwissel, waardoor Aje en ik op de fiets een kleine voorsprong hebben. Wetende dat ik de sterkere fietser ben probeer ik Aje meteen te lossen, wat in de eerste bocht na het AZC lukt. Daarna waan ik me veilig en denk dat ik een goede voorsprong aan het opbouwen ben, maar voor het viaduct richting Azelo zie ik dat Martin Veenhuizen me fanatiek probeert te achtervolgen. Moet ik toch nog vol aan de bak.

 

 

 

In de derde ronde trek ik daarom nog even vol door, vergroot mijn voorsprong en neem bijna te veel risico in de voorlaatste bocht. Die stuur ik net iets te strak in, terwijl daar grind ligt. Ik voel de fiets iets glijden, maar houd hem onder controle. Het viaduct op blijf ik in het zadel en eenmaal terug in het parc fermé maak ik wederom een snelle wissel. Ik snel weg nog voordat Martin zijn fiets kan parkeren en zijn schoenen moet wisselen. Normaal gesproken moet dat voldoende zijn voor mij om de winst te pakken. Maar helaas is vanavond niet normaal. Allereerst ben ik conditioneel dus nog niet top, waardoor ik me toch wat vermoeider voel in de laatste run. Daarbij krijg ik in de eerste ronde van de laatste run krampscheuten in mijn kuit, waardoor ik niet vol door kan trekken. Word ik ook nog bijna aangevallen door een hond in de eerste ronde... Vlak na de doorkomst van de eerste ronde komt Martin me voorbij en ik heb dan niet de macht om te volgen.

 

               

 

 

Eenmaal achter op het parcours zijn de krampverschijnselen weg en weet ik het tempo weer wat op te voeren. Ik loop nog wel weer in op Martin, maar kom uiteindelijk acht seconden tekort voor de overwinning. Aje eindigt op bijna een halve minuut als derde, daarna volgt een gat van twee minuten naar de nummer vier Hans Dat (TCT). De opzet voor het klassement is geslaagd: het gat ten opzichte van Martin is min of meer gelijk gebleven, Aje staat nu tweede en ik ben opgeschoven naar plek drie, op 25 seconden van het zilver. Mijn voorsprong op nummer vier Tom Tiehatten bedraagt zo'n 50 seconden met de triathlon van Oldenzaal voor de boeg.

 

 

De afsluiter op zaterdag pak ik dan toch mee. Oorspronkelijk was het mijn plan deze zaterdag de kwart triathlon van Vroomshoop mee te doen. Die was vorig jaar voor het eerst en ik eindigde daar als tweede. Een mooie wedstrijd, leuk parcours, goed publiek en goede organisatie. Vandaar dat ik daar graag weer acte de présence wilde geven. Door mijn prioriteit voor het nationale duathlon circuit, met volgende week de run-bike-run van Borne, heb ik echter de keus gemaakt voor de Hulsbeek triathlon. Van een achtste herstel je toch wat makkelijker dan van een kwart, en een kwart in Vroomshoop op halve kracht doen is geen optie. Dus het doel was proberen, ondanks de aanhoudende verkoudheid, een leuke tijd neer te zetten en te proberen de tweede plek in het klassement te pakken.

 

Dat laatste bleek niet al te lastig: meerdere atleten, waaronder Aje Niks, hadden besloten wel de kwart in Vroomshoop te doen. Daarmee kwam de tweede plek op voorhand binnen handbereik. Echter geen reden om daarom rustiger aan te gaan doen: het parcours is aan de korte kant en leent zich dus bij uitstek voor een snelle tijd. Vorig jaar had ik 58'12" en die tijd wilde ik, ondanks het nog steeds regelmatig ophoesten van slijm, toch proberen te verbeteren.

 

         

 

 

De startvolgorde is een het omgekeerde klassement. Daardoor starten de mannen voor me in het klassement steeds met een minuut interval na mij. Mijn startsein wordt om 15:43 gegeven en het zwemmen, dat ik besloot met wetsuit te doen, ging eigenlijk vanaf het begin perfect. Ik zat meteen lekker in mijn slag en zwom rustig maar gedecideerd naar een goede tijd. Eenmaal op de kant is het even worstelen met het wetsuit, maar eigenlijk heb ik het pak redelijk vlot uit en maak ook een snelle wissel. Alleen de schoenen gaan wederom moeilijk aan, ondanks dat ik de veters wat losser heb geprepareerd.

 

     

 

 

Als ik het parc fermé uit ben en de wielerbaan van OWC op rijd kan ik beginnen aan acht ronden fietsen. Al snel haal ik de eersten in en de eerste bekende die ik te pakken heb is Tom Tiehatten. Hij zal ongetwijfeld de 50 seconden achterstand bij het zwemmen reeds hebben goedgemaakt, maar nu is het mijn beurt. Als ik hem inhaal probeert hij nog even te volgen, maar een halve ronde later moet hij lossen. De eerstvolgende die ik opraap is Florian Schmidt, die voor me staat in het overall klassement. Tot dan reed ik het gat naar hem redelijk makkelijk dicht, maar hem er af rijden is een ander verhaal. Ik besluit maar gewoon mijn eigen tempo te blijven rijden, tot op een gegeven moment Guido Gosselink ons inhaalt. Ik reageer niet, Florian wel. Ik voel dat de fietsbenen vandaag niet top zijn en heb geen zin om te gaan forceren en volhard in mijn eigen ritme. Florian kan Guido ook niet volgen en niet veel later passeer ik hem weer. Daarop rijden we drie ronden bij elkaar, voordat ik afbuig en na acht rondjes de wielerbaan verlaat voor mijn laatste vijf loopkilometers.

 

   

 

 

Het is inmiddels toch redelijk drukkend benauwd geworden en het loopgedeelte valt zwaarder dan ik verwachtte. Mede ook door de verkoudheid, waardoor ik voel dat ik toch nog de echte kracht mis om een inspanning van meer dan een half uur tot een goed einde te brengen. Ik voelde dat al bij het fietsen, waarbij de echte macht ontbrak om goed door te trappen. Ook de scherpte ontbrak, want in ronde vier of vijf miste ik bijna een bocht omdat ik er met de gedachten niet bij was. Daarnaast is het loopparcours met vier ronden van 1.25 kilometer over onverhard terrein niet de makkelijkste. De eerste twee ronden gebruik ik voornamelijk om te herstellen van de fietsinspanning, alhoewel ik daar al wel de nodige atleten voor me opraap.

 

    

 

 

Vanaf ronde drie gaat het tempo gelukkig weer iets omhoog. Ik zie Tom Tiehatten ook nog steeds op het loopparcours, een goed teken voor mijn tweede plek in het klassement. Eenmaal lopend langs het strand bij de surfvijver zie ik Guido Gosselink lopen, die er ook aardig de sokken in heeft. Ik versnel nogmaals, ik wil hem in ieder geval in de run nog voorblijven. Dat stimuleert nog weer even en zo gaat het tempo in de laatste ronde weer omhoog en weet ik uiteindelijk onder de 58 minuten te finishen: 57'50". Gezien mijn fysieke conditie van de afgelopen week zeker geen verkeerde tijd, maar omdat het parcours niet geheel de afstand van een achtste heeft zal ik het niet aanmerken als PR. Wel goed voor de tweede plek in de wedstrijd bij de Masters, en daarmee dus ook goed voor plaats twee in het eindklassement. Ik denk dat ook bij deelname van Aje Niks deze tijd mij het zilver had opgeleverd. De strijd bij de senioren werd nog super spannend, Guido leverde een van zijn beste triathlons dit jaar af en won overtuigend. In het eindklassement kwam hij daarmee uiteindelijk slechts 2 seconden tekort om Jan-Roelf Heerssema van de eerste plek te stoten; titelverdediger Martijn Paalman werd derde.

 

    

 

 

Uiteindelijk kan ik dus tevreden terug kijken op deze Twentse Triathlon Tour. Wel eentje waarbij ik voelde alsof ik elke dag iets minder sterk en vermoeider werd. Richting Run-Bike-Run van Borne volgend weekend neem ik dus maar even wat rust. Het lichaam heeft wel even wat herstel verdiend na de verkoudheid en de daaropvolgende inspanningen van afgelopen week.

 

1. Guido Gosselink            53'13"

2. Jan-Roelf Heerssema     54'12"

3. Martijn Paalman            54'29"

4. Martin Veenhuizen         55'18" (1e M40+)

5. Florian Schmidt             56'11"

6. Rudi Jansen                  57'31"

7. Remko Siers                 57'36"

8. Erik Lentfert                  57'50" (2e M40+)

9. Rob Denekamp             59'14"

10. Stefan Paalman           59'34"

 

dames:

1. Jony Heerink                1h01'11"

2. Susan Boode                1h02'12"

3. Marlies Schoonhoven    1h03'51"

 

 

Eindklassement:

1. Jan-Roelf Heerssema

2. Guido Gosselink

3. Martijn Paalman

4. Martin Veenhuizen (1e M40+)

5. Florian Schmidt

6. Remko Siers

7. Stefan Paalman

8. Erik Lentfert (2e M40+)

9. Tom Tiehatten (3e M40+)

10. Ruud Tuitert

 

 

 

Daar kunnen we kort over zijn: nee dus. Ik had de griep wel redelijk vlot weer onder controle en donderdagavond trainde ik al weer vrolijk mee bij LAAC op de baan in het FBK stadion. En ook niet te zachtjes, nee uiteraard moest het weer hard. Echt goed voor het herstel is dat natuurlijk niet, maar ja. Achteraf misschien beter kunnen kiezen voor de 5 kilometer in Oldenzaal, maar ook daar mag je je vraagtekens bij zetten. Daarom heb ik misschien wel voor het meest verstandige gekozen: uitstappen op de tien.

 

Ik had me vooraf bedacht dat het een mooie test zou zijn om te zien hoe ik er voor sta op de tien. Het plan was rondjes van 6 minuten te lopen, om zo in de buurt van de 36 blank te eindigen. Vanaf de start ging het eigenlijk niet eens zo slecht. Een teken dat het met de snelheid wel goed zit, maar dat zie ik al weken bevestigd tijdens de trainingen. De inhoud en lange adem waren de componenten die me zorgen baarden, maar aangezien het een test was... Plus dat ik al geen 10 kilometer meer had gelopen in wedstrijdverband sinds Ahaus eind mei.

 

Er vormde zich al snel een kopgroep met de snelste lopers: Gerold Hartger, Casper Koelma, Björn Geerdink, Caimin Stevens, Peter Bruinsma en André Oude Elferink. Eric Borg weer kort daarachter, gevolgd door een groepje van drie met mijn persoontje, Arnold Klieverik en de Duitser Jens-Erik Bergmann. In ons gezelschap op de eerste meters dan ook nog Eline Vollenbroek, die met een kamikaze actie de eerste 300 meter volle bak meeliep.

 

 

 

Het tempo in ons groepje ligt lekker en zoals gewoonlijk ging de eerste ronde weer eens te hard. Maar eigenlijk ook vrij moeiteloos. Arnold dicteert het temp in de eerste ronde en de 5'39" gaf hoop en voorsprong op het schema van 36 minuten, waar we beiden op vertrokken.

Meteen bij aanvang van de tweede ronde laat Arnold het tempo iets zakken en ik neem het initiatief. Ik probeer het tempo constant te houden en in de tussentijd te kijken of die Duitser kan volgen. Hij moet een gaatje van vijf meter laten, maar blijft er aan hangen. De doorkomst na twee ronden is dan 11'39" en dat rondje ging dus precies op schema: 6 minuten. Niet verder uitgelopen op het schema van 36 minuten, maar dat hoeft ook niet. Nog steeds geen last ook van de griep van afgelopen week.

 

 

 

Ronde drie is weer voor Arnold: hij pakt weer over en we worden langs alle kanten goed aangemoedigd door clubgenoten en bekenden. Bart Withag, die net de vijf had gelopen, loopt nog een stuk mee door de Steenstraat. Als de volgende doorkomst weer in 6 minuten gaat zitten we onder de 17'40", toch een prettige tussentijd op de vijf. Het verval zet echter in: aan het einde van ronde drie moet ik een gaatje laten vallen op Arnold en onze oosterbuur. Zij komen door op 17'49" (rondje 6'10"), ik zit daar met 17'53" al vier seconden achter.

 

                 

 

 

In ronde vier probeer ik mijn voorgangers in het zicht te houden, maar nu merk ik de gevolgen van de griep die me eerder die week twee dagen op bed hield. De kracht vloeit langzaam weg uit mijn benen en het groepje waar ik zo lekker in meeliep pakt langzaam meter op meter. Na vier ronden zijn ze nog niet echt uit zicht, maar is mijn achterstand van vier seconden opgelopen naar negen. Dat is nog niet het meest demotiverende, de tijd op de rondeklok wel: ik passeer na ronde vier nu in 24'18" (Arnold en Herr Bergmann 24'09", dus ook een flink verval van wederom tien seconden: nu 6'20" op de ronde). Mijn rondetijd loopt dus op van 5'39" - 6'00" - 6'14" - 6'25". Een lage 36'er kan ik dan dus al vergeten met nog twee ronden te gaan.

 

               

 

 

Met nog twee van die ronden (als ik dat al volhoud) wordt een 37-laag al lastig. En als ik de speaker hoor omroepen dat Tonnie Bruns me op de hielen zit helpt dat ook niet. Tonnie haalt me inderdaad een 300 meter verder in, net na de vijfde doorkomst onder het podium door. Met de Twentse Triathlon Tour de komende week in het verschiet besluit ik om verder niet te forceren. Enkele meters verder, aan het begin van de vijfde ronde, verlaat ik geruisloos de wedstrijd. Een verstandige beslissing gezien mijn fysieke conditie.

 

1. Gerold Hartger            32'49"

2.  Björn Geerdink          33'18" (1e M40+)

3. Casper Koelma           33'36"

4. Peter Bruinsma           33'41"

5. André Oude Elferink    33'51" (2e M40+)

6. Caimin Stevens          34'41"

7. Eric Borg                    35'38" (3e M40+)

8. Arnold Klieverik          36'28"

9. Jens-Erik Bergmann    36'46" (4e M40+)

10. Tonnie Bruns            37'07" (1e M50+)

 

Dames

1. Ingrid Prigge              37'47"

2. Vanessa Lorkeers       43'14"

3. Martine Roord             43'22"

4. Dione Scheuten          43'25"

5. Eline Vollenbroek        44'50"

 

1. Mark Oude Bennink    16'35"

2. Thijs Theunissen        17'11"

3. Fred Sluys                 17'18" (1e M40+)

 

Dames

1. Bianca Damme          21'23"

2. Renée van Hoof         21'30"

3. Evelien Reef              21'32"

 

Zo vertrokken we dus om 12 uur richting Duitsland voor de "Volksdistanz", zoals de achtste triathlon over de grens heet. Een ritje van drie kwartier naar Rheine, fiets uitpakken, Luna in de buggy en aanmelden. Daarna omkleden en beginnen aan de warming-up, even een kilometer of twee inlopen. Direct daarna me in de wetsuit gehesen en richting het Emskanal gewandeld.

 

De start was om exact 14 uur en het regende inmiddels pijpenstelen. Het complete deelnemersveld voor de achtste lag in het water en bij het startsignaal vertrok de meute dan voor 500 meter zwemgeweld.

 

 

 

Ik lag redelijk voorin, maar merkte dat de neusverkoudheid die ik de afgelopen dagen had opgelopen me parten speelde. Ik had moeite om de ademhaling goed te reguleren en eigenlijk was elke slag happen naar adem. Daarom wisselde ik al snel crawl met schoolslag af. Niet het meest optimale, maar goed. Eenmaal de boei gerond en op de weg terug was mijn ademhaling beter onder controle en volgde ik goed in een vrij grote groep. Ondanks de stroken schoolslag tussendoor wist ik een behoorlijke zwemtijd (met dank aan de wetsuit) te klokken met 9'48". Dat is inclusief een stuk rennen van 100 meter richting parc fermé, zoals hieronder te zien is; de tijdsregistratiematten lagen bij het groene tentje. De zuivere zwemtijd zal derhalve rond de 9'10" hebben gezeten. In een veld van 132 finishers goed voor een 33e zwemtijd, voor mijn doen alleszins acceptabel. Maar ik verlies nog wel steeds drie minuten op de koplopers, een achterstand die ik ook aan het eind nog steeds heb op de uiteindelijke winnaar.

 

 

 

 

 

Eenmaal uit het water wist ik mijn wetsuit vrij snel uit te krijgen tijdens het lopen naar het parc fermé. Helm op, hardloopschoenen aan, startnummer om... dat trok ik dus stuk. Laat maar zitten dacht ik, ga hem niet opnieuw vast maken. Toen viel mijn oog op de champion chip op de grond, deze had ik dus blijkbaar losgetrokken bij het uittrekken van mijn wetsuit. Snel dat ding weer om en hop, op het stalen ros!

 

 

 

Ondanks het feit dat ik na Holten vrij weinig gefietst heb ging het weer redelijk als vanouds. Ik kreeg niet de versnelling rond die ik in Rijssen rond kreeg, maar koos voor een tandje lichter en dan maar lekker hoog frequentie trappen. Daarmee reed ik toch wel het grootste gedeelte van het veld hard voorbij, al na de eerste ronde lag ik binnen de top tien. De snelste zwemmers hadden een treintje gevormd en waren buiten mijn gezichtsveld helaas. Dus gewoon hard doorbeuken. Door het natte weer was wel voorzichtigheid geboden, dus ik sneed de bochten niet vol aan en ging redelijk rechtop de bochten door. Eenmaal achter op het parcours besloot ik het "Rijssen" verzet toch maar op te zoeken, dus een tandje zwaarder en nog even volle bak. In de verte zag ik eindelijk weer fietsers, dus ik naderde op de kop van de wedstrijd. Met 30'03" leverde ik daarmee een tweede fietstijd (inclusief beide wissels!) af met, gezien de weersomstandigheden, toch nog een mooi gemiddelde van bijna 40 km/h. De wissels niet meerekenend (inclusief geknoei met wetsuit en opnieuw vastmaken van de chip) zal de zuivere fietstijd ongeveer een minuutje sneller zijn geweest denk ik.

 

 

 

Weer terug in het parc fermé maakte ik een snelle wissel omdat ik op mijn loopschoenen had gefietst. Iets verderop zag ik al wat mannen lopen en ik zette meteen de achtervolging in. Deze mannen liepen overigens ook niet onverdienstelijk en het duurde een halve ronde voordat ik beide lopers (Thomas Fuchs en Markus Götz) had gepakt. Markus Götz van LC Nordhorn probeerde mijn tempo te volgen, maar ik wist meteen een gaatje te slaan. In de verte zag ik inmiddels ook bijna-clubgenoot Remko Siers van TCT lopen (ik train inmiddels ook mee bij TCT en zal hier per 1 september ook lid worden). Als ik het verschil in tempo goed inschatte moest ik er flink aan trekken om er in de tweede ronde nog bij te komen.

 

 

 

Eerlijk gezegd zei mijn lichaam dat het wel wat rustiger aan mocht en daar wenste ik het liefst gehoor aan te geven, ware het niet dat Markus Götz de achtervolging nog niet had opgegeven. Dus om hem van me af te houden moest ik wel en zo kwam ik dan stukje bij beetje steeds dichter bij Remko in de buurt. Op het sportveld was het gaatje nog 50 meter, het vele draaien en keren brak het tempo echter keer op keer. Op het laatste rechte stuk probeerde ik met een ultieme sprint Remko nog te achterhalen, maar kwam uiteindelijk 2 seconden tekort: 59'56" om 59'58". Daarmee werden we respectievelijk vijfde en zesde; mijn looptijd van 20'07" over de ruim 5.5 kilometer was goed voor een derde looptijd (omgerekend ongeveer 18'15" over exact 5 kilometer).

 

 

 

 

 

Op een knuffel van Luna hoefde ik na afloop niet te rekenen: de kleine dreumes keek me vies aan en wees naar me:"nat!" Ja inderdaad, verregend en bezweet, ik gaf haar geen ongelijk. Gelukkig werd mijn inspanning door Janneke wel beloond met een welverdiende zoen

 

Mijn tijd was dus voldoende voor de winst in de M40+ categorie; daarmee heb ik mijn doelstellingen voor deze race behaald, nl. finishen onder het uur en de winst in mijn leeftijdscategorie. Op naar de Twentse Triathlon Tour!

 

 

 

1. Michael Günnigmann         56'35"

2. Benjamin Bröcker             57'22"

3. Carsten Meyer                  57'46" (1e M35)

4. Nicholas Lembcke             58'34"

5. Remko Siers                    59'56"

6. Erik Lentfert                     59'58" (1e M40)

7. Markus Götz                 1h00'14" (2e M35)

8. Thomas Fuchs              1h01'18" (1e M45)

9. Thomas van der Wal     1h02'03" (3e M35)

10. Markus Nobbe             1h02'57" (4e M35)

 

 

Na een lange en drukke werkweek was ik vrijdag toch aardig vermoeid. De dag ervoor ook niet kunnen trainen in het FBK stadion omdat alles uitliep; daarom rond de Houtmaat maar een ingekort programmaatje gedraaid van 4 x 500 meter. De intentie was om deze enigszins op reserve te lopen, maar zoals wel vaker is dat iets wat me niet echt ligt. Dus na de eerste in 1'26" besloot ik de rest ook maar in hetzelfde tempo te handhaven.

 

Eenmaal in Brandlecht liepen Arnold en ik eerst een rondje van 2.5 kilometer in. De locals in dit pittoreske dorp zaten net als vorig jaar al weer in de voortuin met een pilsje, terwijl wij ons mochten uitsloven. Rond het start-finish terrein had de locale organisatie van SpVgg Brandlecht-Hestrup weer een fijne bierkraam opgezet en uiteraard ontbrak ook de Imbiss met bratwurst en pommes niet. Maar dat was voor na de wedstrijd.

 

 

 

We verwachtten samen goed strijd te kunnen leveren, maar hielden beiden een slag om de arm: Arnold was onlangs weer vader geworden en ik had dus een pittige week achter de rug op het werk. Van die intenties was weinig te merken, want Arnold trok meteen vanaf het begin goed door. De eerste kilometer kon ik nog volgen, daarna viel al een gaatje. Aan de start stond ook Gerold Hartger, locale topper van LC Nordhorn en goed voor een tijd van onder de 32 minuten op de 10 kilometer. Hem verwachtte ik dus eigenlijk ook vooraan, maar na de eerste kilometer in 3'10" was het enkel Armold en daarachter ik. Wel hoorde ik achter me twee man praten, dus volgens mij liep hij daar op zijn dooie akkertje met een clubgenoot.

 

Na ongeveer 1.5 kilometer kwam Gerold Hartger aansluiten, bleef even achter me lopen en na 2 kilometer zocht hij de aansluiting richting Arnold. De eerste ronde ging onder de 8'30", wat wel mijn doelstelling was - ik ging weg op een tijd van 17 laag en met een beetje goeie wil hoopte ik op een tijd onder de 17 minuten. Maar het gevoel was niet goed, de vermoeidheid speelde parten. Achter me hoorde ik ook al de tweede loper van LC Nordhorn naderen, Birger Wieking. Deze kwam me na vier kilometer voorbij en ook hier wist ik niet te volgen. Ik probeerde op de looptechniek te letten en zo niet te veel aan tempo in te boeten en uiteindelijk passeerde ik als vierde de eindstreep in 17'34". Exact dezelfde tijd als vorig jaar, alleen toen had ik er een veel positiever gevoel over. Dus het zegt me wel voldoende dat ik nu, vermoeid, een zelfde tijd neer kan zetten. Arnold moest in de eindsprint zijn meerdere erkennen in Gerold, die er nog een echt wedstrijdje van wenste te maken. Was hij meteen warm voor de 10 kilometer die hij daarna ook nog zou winnen...

 

 

 

1. Gerold Hartger            16'35"

2. Arnold Klieverik           16'35" (1e M35)

3. Birger Wieking             17'19" (1e M30)

4. Erik Lentfert                17'34" (1e M40)

5. Johan van Dijk            18'32"

 

dames

1. Tina Lössner                23'34"

2. Sandra Ennen              23'47"

3. Heike Zeuner               24'00"

 

1. Gerold Hartger              32'39"

2. Christoph Domnick        32'44"

3. Jörg Amt                      33'52"

4. Bart Minnebo                35'58"

5. Gerold Nyhoff               36'13"

 

Het weekendje Noordwijk aan Zee met Janneke vorig weekend en de voorstelling van Mary Poppins in het Circustheater hebben me dus goed gedaan. Ik had de loopschoenen wel meegenomen, maar ze zijn niet gebruikt. Gewoon eens ouderwets genieten en lekker uitrusten. Daarna de trainingen deze week weer goed opgepakt en zo langzaam naar de RBR van Deurningen toegewerkt. Wat al wel verbazing wekte was dat op zowel de site van de RBR als in de krant met geen woord werd gerept over de echte kanshebbers. In het nationale Duathlon circuit doe ik het toch volgens mij erg aardig om nog niet te spreken over Pim de Kok, die erg veel progressie heeft gemaakt en voor mij kanshebber numero uno was voor de eindzege.

 

Maandag hadden we met Trios al getraind op het fietsparcours; vanochtend om 11:30 heb ik bij wijze van voorbereiding op de tijdritfiets ook nog even een rondje op het parcours gefietst. Hoe welke bocht aan te snijden, of er geen steentjes lagen en dat soort ongein. Zo was ik tegen 12:00 uur weer thuis, omkleden, tri-pak van Step One aan, bandjes op 8 bar gepompt en hup, richting Deurningen. Na gezamenlijk met LAAC clubgenoot Dick Ramerman te hebben ingelopen (deed ook individueel mee) was het zaak om de schaduw te houden en goed water te drinken, want het was goed warm. Om exact 14:00 uur werd vervolgens het startschot gegeven.

 

 

 

 

Vanwege de warmte was mijn tactiek om wat behoudend te starten. Ik was de laatste tijd van de snelle starts, maar kwam mezelf dan onderweg toch telkens tegen. Zoals verwacht maakten Caimin Stevens en Pim de Kok zich snel los van de rest van het veld, maar ondanks mijn behoudende start kon ik goed volgen met Sam Landman naast me en Ferry Schreven achter me. Ik moest al snel een gaatje laten op Sam, maar dat werd toch minder groot dan ik verwachtte. Wel hoorde ik achter mij het koppel Aje Niks en Guido van Olffen naderen, concurrenten in de strijd om de zege in de categorie 40+.

 

 

 

Met de laatste twee kwam ik na de eerste ronde door in 13:10. Vooraf had ik een eindtijd berekend die rond de 1h28 moest kunnen liggen: 7.4 kilometer in 27:30, dan 31 km fietsen in ongeveer 46:30 en een laatste run van 14:00. Daar pakte ik dus al winst, want voor de 27:30 rekende ik op 2 ronden 13:45. Ik moest wel even een gaatje laten vallen door bijna stil te gaan staan bij de drinkpost. Die miste ik bijna en wilde niet uitgedroogd nog 2 kilometer lopen. Ondertussen zag ik dat voor mij ook van alles gebeurde: Caimin en Pim vielen stil, Sam ging er over heen. Caimin had blijkbaar de bergloop in Malmédy een dag eerder niet goed genoeg verteerd. Halverwege de tweede loopronde ging ik hem dan ook voorbij en vlak daarna kreeg ik weer aansluiting bij Aje en Guido. Ik probeerde daarna een gaatje te slaan om met voorsprong aan het fietsen te beginnen. Dit lukte redelijk, Aje en Guido wisten te volgen maar ik dook als eerste van ons groepje en als derde overall het parc fermé in. De tweede loopronde leverde trouwens met 14:03 toch nog een behoorlijk verval op, maar met een totale looptijd van 27:12 kon ik tevreden zijn.

 

 

 

Ik had verwacht met een snelle wissel meteen een gat te trekken. De helm had ik snel op, maar de bandjes voor het bevestigen zaten er te ver bij onder. Ik kreeg mijn helm dus niet dicht en heb dus even een flink aantal seconden staan knoeien om mijn helm fatsoenlijk dicht te kunnen krijgen. Inmiddels waren Aje en Guido vertrokken en ik zette de achtervolging in. Dan maar op brute kracht het verschil maken. In het eerste deel van het fietsparcours wist ik meteen goed mijn ritme te vinden en zag voor me ook de motor rijden met daarachter leider Sam en 300 meter voor me onderscheidde ik ook Pim. De achtervolging kon worden ingezet en in de tussentijd meteen het gat maken met mijn achtervolgers.

 

 

 

Ik wist een redelijk constante race op de fiets neer te zetten, waarbij ik niet vergat goed te blijven drinken. De warmte is toch echt slopend onder deze omstandigheden. Met name in de laatste ronde begon ik krampverschijnselen in mijn kuiten te krijgen (en ik niet alleen, ik begreep van Pim dat hij last had van hetzelfde euvel). In die zin was de fietstijd van 46:50 met rondetijden van 11:41, 11:35, 11:41 en 11:46 dan ook een toonbeeld van regelmaat (5e fietstijd, 39.7 km/h gemiddeld - alleen Pim was individueel sneller, drie andere rijders kwamen tot een iets snellere tijd door samen te kunnen fietsen). Daarmee zette ik in verhouding wel een mindere fietstijd neer dan bv. vorig jaar in Borne en onlangs op de UT; normaal gesproken moet dat een minuutje sneller kunnen.

 

 

 

Na iets meer dan twee ronden had ik Sam te pakken, iets later dan me lief was. Want zo superfit voelde ik me op dat moment ook niet meer. Op Pim liep ik tot op dat moment nog in, maar vlak daarna werd een status quo bereikt. Daarna zag ik hem heel langzaam weer iets bij me wegfietsen. Uiteindelijk verloor ik 20 seconden op Pim, maar kwam als tweede weer terug in het parc fermé op 53 seconden achterstand. De vraag was nu alleen of ik genoeg marge had opgebouwd op Sam, want de inspanning deed zich op dat moment al behoorlijk gelden.

Het antwoord op de laatste vraag: nee dus. Op het eerste punt waar ik de voorsprong goed kon inschatten (na één kilometer) zag ik Sam al naderen en wist dat ik me op dat moment beter kon concentreren op de eerste plek in het M40+ klassement. Ik wist nog wel iets te versnellen, maar het echte venijn was er goed uit. Ging de tweede loopronde uit de eerste run nog in 14:03, nu was het met 14:43 harken geblazen. Achter mij zag ik Aje Niks nog wel naderen, maar de voorsprong was gelukkig voldoende om niet meer tot het gaatje te hoeven gaan.

 

 

 

Daarmee werd deze Run Bike Run een mooi succes, waarbij de vooraf gestelde doelen (top drie, eerste M40+) gehaald werden. Alleen qua tijd had ik op 1h28 gerekend, achteraf dus goed voor de eindzege. Maar het warme weer was hier de spelbreker. Alle hulde voor Pim de Kok, die de verwachtingen (in ieder geval de mijne) meer dan waarmaakte. En ook Sam uiteraard, die met name lopend nog een maatje te groot is. Conclusie is dat dit voor vandaag het maximaal haalbare was. Ik ben dan ook zeer tevreden als ik dit log op dit moment neerpen onder het genot van een welverdiend biertje!

 

 

 

 

1. Pim de Kok            1h28'03"

2. Sam Landman        1h28'50"

3. Erik Lentfert           1h29'23" (1e M40+)

4. Aje Niks                 1h29'59" (2e M40+)

5. Mart Bruggink         1h30'49"

6. Jan Otter                1h32'08"

7. Joost Fortkamp       1h32'25"

8. Ferry Schreven       1h33'06"

9. Marco Vernooij        1h33'47"

10. Kurt van de Nes    1h34'45" (3e M40+)

 

1. Antien van der Vegt  1h38'50"

2. Bianca Damme         1h44'09"

3. Marlies Schoonhoven 1h46'34"

 

1. Arnold Klieverik/Mark Meijer               1h22'29"

2. André Oude Elferink/Gerrit ter Grote    1h23'12"

3. Dennis de Vries/Remco Pieper             1h24'12"

 

Onderstaand het beeldverslag dat RTV Oost op 6 juni maakte van dit evenement, waarvoor dank! Hiervoor dient wel Microsoft Silverlight geïnstalleerd te zijn op je PC, anders zie je alleen een vak met een wit hokje en rood kruisje. Silverlight kun je hier downloaden.

Het linker frame is het interview met winnaar Pim de Kok, rechts is een ruim 2 minuten durende impressie van de wedstrijd. Enjoy watching!